MOEDERSCHAP PERSONAL

Hoe intens het eerste jaar als mama is

Het eerste jaar als moeder is intens. Je kunt je voordat je mama wordt niet voorstellen hoe het gaat zijn. Iedereen kan je er alles over vertellen, je kunt er van alles over lezen (inclusief deze blog) maar de echte ervaring die overvalt je, vooral positief maar er zijn ook moeilijke momenten. Ik was 23 jaar en werd voor het eerst mama, een intens jaar. Lana was met 34 weken geboren en ik had een heftig herstel na het HELLP-Syndroom (ernstige zwangerschapsvergiftiging). Ik heb inmiddels 3 keer het eerste jaar als mama ervaren en deel je vandaag mijn ervaringen.

Het eerste jaar als moeder: Nieuwbakken Mama
Ik was 23 jaar en aan het aftellen tot ik zou gaan bevallen, maar ik had nog een paar weken, dacht ik. Tot ik op een zondagavond een niet-pluis gevoel had, ik ging zonder vluchtkoffer met 33 weken en 5 dagen op de teller richting het ziekenhuis. Daar bleek het niet goed te gaan, ik moest met spoed bevallen met een keizersnede. Lana is om 0.08 geboren toen ik net 34 weken zwanger was. Een intense tijd op de couveuse tijd brak aan en toen we na ruim 2 weken thuis kwamen hadden we welgeteld recht op 3 uur couveuse-nazorg van de kraamhulp. Ons leven stond op zijn kop. Ik heb op genoeg kinderen gepast, veel kinderen verzorgd tijdens stages als pedagogisch hulpverlener en veel kennis over opvoeden en de ontwikkeling van kinderen. Maar dit was totaal nieuw. Na een paar weken was ik ook nog niet geland. Ik liep hele dagen rond in pyjama, zonder make-up en vond het een hele prestatie als ik een keer mijn haren kon wassen. Ik schreef toen deze blog: ‘En dan ben je ineens mama‘ waarin ik mijn ervaringen deel van toen.

Borstvoeding opstarten vond ik pittig, ging moeizaam en kostte veel energie. Ik heb dagenlang gekolfd, uren gemaakt met dat kolf-apparaat. Toen dit slaagde was ik enorm dankbaar en blij. Toch hakten de slapeloze nachten erin. Het herstel van het HELLP- syndroom viel tegen, ik mocht nog niet aan het werk bij mijn toenmalige werkgever en ik had veel tijd nodig om te herstellen en had allerlei nare klachten zoals extreme vermoeidheid, te snel werkende schildklier en zelfs reumatische pijn. Ik denk dat ik na een half jaar pas kon zeggen dat ik mentaal geland was, dat ik me meer ervaren ging voelen in het moederschap en ik wat ritme en structuur kreeg. Lana was een flesweigeraar dus ik kon weinig zonder haar op pad, me-time was zeldzaam. Dat was al een les die ik meenam voor als ik ooit een tweede zou krijgen: op tijd gaan oefenen met het flesje om dat te voorkomen.

Rond de 9 maanden voelde ik me lichamelijk ook echt wat beter. Ik had niet meer dagelijks enorm last van vermoeidheid en ik merkte dat ik meer ‘mezelf’ werd. Moeilijk uit te leggen maar ik denk dat veel moeders snappen wat ik bedoel. Yannick vroeg me toen ten huwelijk en in die komende 9 maanden heb ik me druk bezig gehouden met het organiseren van onze bruiloft. Toen Lana 1 werd, dacht ik veel terug aan het jaar ervoor, die heftige bevalling, de kraamtijd in het ziekenhuis en de periode daarna. Wat heb ik mezelf leren kennen in dat eerste jaar en wat een ontdekkingsreis was het met het ontdekken wat voor moeder ik eigenlijk ben, hoe voel ik aan wat mijn kindje nodig heeft en welke signalen geeft ze mij waar ik op reageer.

Boven: Feline, Links: Lana, Rechts: Aimy

Tweede keer het eerste jaar als mama
Toen Lana 1,5 jaar oud was, zijn we getrouwd en dat was het punt waarop we besloten voor een tweede kindje te gaan. 9 maanden later werd Aimy geboren. Ik dacht dat ik nu zoveel ervaring als mama zou hebben, dat het allemaal vlekkeloos zou gaan. Dit viel toch enorm tegen. De bevalling was opnieuw heel erg naar doordat ik zowel de hele ontsluitingsfase met weeën heb gehad (13,5 uur) en na een kwartier persen naar de OK moest voor een keizersnede. De kraamtijd in het ziekenhuis viel tegen door allerlei medische complicaties en ook de periode daarna was heftig omdat mijn wond van de keizersnede ontstoken bleek. Ik kreeg gelukkig wel zo’n 4 dagen kraamzorg thuis van een hele lieve kraamverzorgster. Ik vond de eerste maand als mama van twee kinderen enorm heftig. Yannick moest veel werken en ik stond er vaak alleen voor. Ik vond het moeilijk om de aandacht tussen de twee kinderen te verdelen en was nog erg zoekende hoe ik borstvoeding kon laten gaan slagen want ook dit was opnieuw een hele challenge. Die maand was heftig en ik begreep niet hoe andere moeders met twee of meer kinderen, dit zo relaxed leken te doorstaan, want zo voelde ik me niet. Tot die maand voorbij was, ik begon te herstellen en me fit ging voelen. Ik leek wel een ander mens en ineens kwam er een rust over me heen. Ik voelde me weer die ervaren moeder en kon de kennis en ervaring die ik inmiddels had nu ook inzetten voor Aimy. Na een tijd vond ik het hebben van twee kinderen helemaal niet meer zwaar en ik merkte dat ik sneller gewend was aan het nieuwe moederschap, als toen in het eerste jaar bij Lana.

Het eerste jaar vloog voorbij en ik vond het heel bijzonder om mama van twee kindjes te zijn. Ik vond het zo leuk om te zien hoe Lana zich inzette als grote zus en er ook zo van genoot. Zoveel gezelligheid in huis en het werd ook makkelijker voor mij toen Lana en Aimy elkaar ontdekten en samen gingen spelen. Het was ook heel leuk om alle fases opnieuw mee te maken. Het leren omrollen, kruipen, gaan zitten en gaan lopen. Je herinnert het je nog van je eerste kindje en het is zo leuk om dit te zien bij je tweede kindje. Ik merkte ook dat ik bij mijn tweede veel relaxter was. Ik maakte me niet zo gauw meer druk om kleine dingen en stond overal veel rustiger in. Dit maakte dit tweede ‘eerste jaar’ ook veel makkelijker.

Toen Aimy 9 maanden was, raakte ik zwanger van Feline, maar hier kwamen we pas een paar dagen na Aimy’s eerste verjaardag achter. Dit was enorm schrikken, dat het zo snel raak was. Ik was enorm benieuwd hoe het zou zijn om mama van drie kindjes te zijn, maar ik keek er ook tegenop omdat ik bang was dat het weer net zo zwaar zou zijn als die eerste maand als mama van twee.

Ik vond de zwangerschap terwijl ik al twee kindjes had rondlopen enorm pittig, maar dat is ook niet gek. Gelukkig kreeg ik veel hulp daarbij van mijn ouders en mensen om ons heen. Feline is geboren op 12 september en deze bevalling (mijn derde keizersnede) ging een stuk soepeler. Het zou een geplande keizersnede worden maar mevrouw koos er de nacht ervoor nog voor om de bevalling te laten beginnen. Na een aantal uren weeën werd de geplande keizersnede vervroegd en die keizersnede was een stuk prettiger als de vorige twee. We moesten helaas opnieuw een weekje in het ziekenhuis blijven door wat complicaties maar konden daarna nog zo’n 5 dagen thuis genieten met dezelfde lieve kraamverzorgster als bij Aimy. Ik voelde me al vrij snel heel goed in tegenstelling tot de vorige keer. Hierdoor merkte ik dat ik veel sneller kon wennen aan het leven met drie kindjes en de overgang van twee naar drie kinderen vond ik dan ook heel makkelijk.

De borstvoeding kwam dit keer ook sneller en beter op gang en alles leek heel soepel te gaan. De ervaring en kennis die ik inmiddels al had als mama van meerdere kindjes hielp me enorm en daardoor vond ik het heel makkelijk. Ik was niet meer onzeker en nog relaxter als vorige keren. Ik weet nog beter wanneer ik hulp moet inschakelen en luister beter naar mijn lichaam. Het moederschap van drie kindjes is druk, maar enorm leuk. En het eerste jaar van Feline is heel soepel gegaan doordat ik vrij snel weer fit was en ons normale leven weer kon oppakken.

Ik heb nu drie keer het eerste jaar als moeder mogen meemaken en alledrie de jaren hebben een paar elementen gemeen: De tijd vliegt enorm voorbij (dit lijkt per kind nog sneller te gaan), de geboorte overvalt je sowieso en gaat niet zoals je gedacht had en de eerste periode is hoe dan ook intens en vooraf niet te voorspellen. Ik kijk terug op hele mooie eerste jaren als moeder en die bagage neem ik mee in de toekomst.

Ik ben enorm benieuwd hoe jullie terugkijken op het eerste jaar als mama, misschien enkel van een eerste kindje, of net als ik ook van meerdere. Deel je ervaringen hieronder of op social media. En vergeet dit artikel niet te delen met mama-to-be’s die misschien wel heel veel hebben aan dit artikel 🙂

 

  Volg mij via Bloglovin', Instagram of Facebook of Youtube.

Gerelateerde berichten

9 reacties

  • Manouk
    1 oktober 2018

    Mijn oudste zoon is geboren met een spoedkeizersnede na 21 uur. Dat was super zwaar en ik was lichamelijk en mentaal ook echt op er na. Maar ik vond het wel fijn dat niks hoefde en alles mocht. Lekker in bed blijven liggen, eten koken wanneer het kon etc. De bevalling van mijn dochter en jongste zoon waren veel makkelijker en zij zijn via de natuurlijke weg geboren. En gelukkig maar, want wat is het soms puzzelen. Helemaal nu de oudste naar school gaat. Maar ook daar vind ik langzaamaan mijn weg in gelukkig.

  • Femke
    1 oktober 2018

    Ik ben zo benieuwd hoe ik hier over een jaar zit. Ik ben nu 37 weken zwanger dus binnen nu en 5 weken word ik voor het eerst mama. Jij hebt wel een intense periode gehad zeg, zeker ook bij Lana… Ik ben benieuwd hoe lang het gaat duren voordat ik straks weer een beetje mezelf ben, hoe de baby het gaat doen en of alles ‘lekker’ verloopt of we nog tegenslag gaan krijgen. We gaan het zien!

  • Jeanine
    1 oktober 2018

    Leuk om te lezen. Je oogt altijd als een mama die nooit klaagt. Maar iedereen heeft het wel eens zwaar. Wij mogen als alles goed gaat in maart ouders worden. Ik ben Gastouder dus regelmatig 5 kindjes over de vloer. Maar een eigen kindje is vast heel anders !

  • Flo
    1 oktober 2018

    Ook ik was 22 toen ik zwanger werd en 23 met de bevalling. Mijn zoontje word over 2 weken 1 jaar. Het eerste jaar is super snel gegaan, met pittige momenten en dankbare momenten. Ik had gelukkig een snelle en prima thuisbevalling, helaas wel naar het ziekenhuis na het wegen van ons zoontje die met 2420 gram toch te ligt woog. Na 24 uur controle mochten we naar huis. BV lukte vrijwel gelijk goed en ben na 2,5 maand zo goed als gestopt. Ik wilde niet op mijn werk kolven en vond de rust van een fles geven ook wel heel fijn, vooral omdat meneer zoveel dronk. Tuurlijk is het pittig, maar doordat je een gezond kindje heb maakt dat alles snel weer goed❤️

  • rachel
    1 oktober 2018

    ik heb bij de eerste genoten en bij de tweede ook ondanks dat ze zo snel op elkaar kwamen hihi. bij de tweede waren wij wel een stuk makkelijker en relaxter dan bij de eerste maar dat ervaart elke ouder denk ik wel 😉

  • Stephanie
    1 oktober 2018

    Dit artikel komt als geroepen! Ik sta op het punt te bevallen van mijn tweede en vind het toch wel enorm spannend. Kan ik het wel enz. Gelukkig ben ik niet alleen!

  • Carmen
    1 oktober 2018

    Bij mijn eerste vond ik het eigenlijk allemaal leuk, op de bevalling na. Die duurde heel lang en was zwaar. Maar alles aan het leven met een baby vond ik wonderlijk en al gauw kon ik me niet meer voorstellen dat er een periode bestond waarin ik géén mama was. En toen kwam de tweede. Supermooie en snelle thuisbevalling, een enorm heftig eerste jaar met een huilbaby die veel last had van zowel verborgen reflux als eczeem. Hij is nu gelukkig 15 maanden maar man… wat een heftig jaartje hebben wij erop zitten. Dat is er ook de grootste reden van dat ik (op dit moment) geen derde meer wil.

  • Angela
    1 oktober 2018

    Wat komt jouw verhaal met je eerste kindje mij bekend voor zeg.
    Ik kreeg met 33 weken last van nierstenen en wekte hierdoor ook weeën op. Gelukkig heeft ons ventje het nog volgehouden tot de 36 weken en is hij na een zware bevalling van 42 uur rugweeën en 30 min persen ter wereld gekomen. En tijdens de kraamweek waren we draaideurpatienten omdat het telkens met 1 van ons niet goed ging. Na de kraamweek begon ik meer mijn eigen ding en voelde ik me ook steeds zekerder in het moederschap.
    Na 4 maanden voelde ik me lichaamlijk ook steeds beter worden en kon ik echt genieten.
    Nu is ons zoontje 14 maanden en denken we na over een tweede

  • Joyce
    2 oktober 2018

    Onze eerste dochter is geboren met een keizersnede na eerst 24 uur weeen gehad te hebben. Herstel was daardoor best pittig denk ik. En het eerste half jaar was echt wennen en pittig?. Zuinig geboren in september 2015.

    Nu net een maandje mama van de tweede meid. Een geplande keizersnede, wat een rust in m’n hoofd en het herstel ging zo snel. We zijn een maand verder en ik kan me niet voorstellen dat ik het soms zo lastig vond met een baby destijds. Als de oudste op de opvang is denk ik echt is dit alles??

    Twee kids samen thuis is best lastig soms. Vooral ergens naar toe gaan alleen dat vergt wat voorbereiding. Maar we zijn nu al zoveel meer eropuit gegaan dan destijds met 1 kindje. Alles verloopt makkelijker vinden wij.

    De overige 11 maanden moeten we maar gaan beleven. Half november aan het werk en januari staat er een verhuizing op de planning.

Laat een reactie achter

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.