Het bevallingsverhaal van Roxanne : Prenatale depressie


Roxanne: Het is tijd om mijn bevallingsverhaal op papier te zetten en met jullie te delen. Ik heb tijdens de zwangerschap niet echt opgezien tegen de bevalling of de bijbehorende pijn. Ik heb het idee dat ik mij goed heb kunnen voorbereiden en wij zijn zelfs samen op pufcursus geweest. Dat de laatste weken van de zwangerschap zo zwaar zouden zijn en de bevalling zo pittig had ik nooit verwacht. Vandaag deel ik mijn bevallingsverhaal met jullie. Het verhaal komt in twee delen online, de weken voor de bevalling en de bevalling zelf. Lezen jullie mee?

Het bevallingsverhaal van Roxanne

Zwangerschapsverlof
Ik ben eigenlijk altijd wel bezig met iets. Sinds ik mocht werken ben ik gaan werken en ik ben sindsdien ook niet veel langer dan 3 weken vrij geweest. Tijdens deze vrije weken ging ik op vakantie en plande ik uitstapjes met vrienden. Naar mate mijn verlof dichterbij kwam begon ik er steeds meer tegen op te zien. Wat ga ik in godsnaam allemaal doen met mijn vrije tijd?

Ik had het geluk dat mijn verlof rond de feestdagen begon. Hierdoor was ik de eerste weken lekker druk met de voorbereidingen voor de kerst, waren er veel mensen vrij en heb ik het huis van top tot teen schoongemaakt. Toen de feestdagen voorbij waren en iedereen weer fijn aan het werk ging begon ik mij steeds slechter te voelen. Ik nam het anderen kwalijk dat zij wel konden werken en dingen konden doen en ik de hele dag thuis zat. Ik maakte lijstjes met klusjes die nog gedaan moesten worden, maar door mijn dikke buik ging dit steeds moeizamer. De zwangerschap beperkte mij en ik werd er boos en chagrijnig van.

Negatieve gevoelens tijdens de zwangerschap
De dagen vorderde en mijn negatieve gevoelens werden met de dag erger. Ineens kreeg ik twijfels, wilde ik dit wel? Was dit niet te vroeg? Hadden wij niet beter nog een paar jaar kunnen wachten? Kunnen wij dit wel aan? Het werd zelfs zo erg dat ik mij begon te irriteren aan de baby. Deze irritaties waren er voornamelijk als ik hem voelde bewegen. Ik wilde dit niet.

Op een gegeven moment heb ik bij de verloskundige aangegeven dat ik het niet meer trok. Ik wilde de baby niet meer en als hij niet snel kwam zou ik zelf mijn vliezen breken met een haaknaald. Nu ik dit schrijf kan ik mij echt niet voorstellen dat ik deze gevoelens heb gehad en dat ik echt op internet heb gezocht op adoptie en how to vliezen breken. Ik zat er zo enorm doorheen dat ik zelfs niet meer naar zijn kamertje kon kijken. Deels omdat ik al die twijfels had, maar nog meer omdat ik mij enorm schuldig voelde tegenover dat kleine mannetje. Deze schuldgevoelens werden erger en erger en ik voelde mij op sommige momenten helemaal leeg.

Het bevallingsverhaal Prenatale depressie

De doorverwijzing naar de gynaecoloog
Inmiddels was ik 38 weken zwanger en ik besefte mij dat het nog wel eens 4 weken zou kunnen duren. In mijn omgeving zei iedereen dat alle negatieve gevoelens vast zouden verdwijnen wanneer ik bevallen was. Het gevoel dat dit echt zou gebeuren werd bij mij steeds minder. Tijdens mijn afspraak bij de verloskundige heb ik aangegeven hoe ik mij voelde. Ook zij gaf aan dat zij mij niet meer herkende. Het spontane en vrolijke was er vanaf. Omdat ik al 38 weken zwanger was hadden anti depressiva niet veel zin meer zei ze. Voordat dit echt werkte waren we zo 2 a 3 weken verder en de kans dat ik dan al bevallen was, was erg groot. De verloskundige besloot mij door te verwijzen naar de gynaecoloog.

Binnen 2 dagen, op een vrijdagochtend, zat ik in het ziekenhuis bij de gynaecoloog. Ik vertelde mijn verhaal en de gynaecoloog gaf direct aan dat het verstandig is dat ik ingeleid zou worden. De baby is ‘af’ en heeft het hoogstwaarschijnlijk beter buiten de buik als in de buik. Om ingeleid te worden moest ik wel aan een paar voorwaarden voldoen. Zo moest er bijvoorbeeld voldoende ontsluiting zijn zodat zij mijn vliezen direct konden breken en het infuus aangesloten kon worden. Direct na het weekend moest ik terugkomen in het ziekenhuis voor een inwendig onderzoek. Naast het inleiden gaf de gynaecoloog aan dat enkel het inleiden onvoldoende is bij een prenatale depressie. Ik werd doorverwezen naar een psychiater. Ook hier kon ik maandag terecht.

Inleiden van de bevalling
Toen wij op maandagochtend aankwamen in het ziekenhuis konden wij direct bij de gynaecoloog naar binnen. Er werden vragen gesteld als ‘hoe voel je je nu?’ en ‘sta je nog steeds achter inleiden?’. Daarnaast werden de risico’s besproken. Wanneer je bevalling ingeleid wordt heb je bijvoorbeeld meer kans op een kunstverlossing. Vervolgens kreeg ik een inwendig onderzoek. Ik zag de kans dat ik ‘inleidbaar’ was behoorlijk somber in want hij was nog niet eens ingedaald. Na een echo en het inwendige onderzoek vertelde de gynaecoloog mij dat ik wel degelijk inleidbaar was en vroeg ons wanneer ik ingeleid wilde worden. Op onze vraag wat de mogelijkheden waren, kregen wij het antwoord dat dit de volgende dag al kon! Bij het horen van dit antwoord trok Nick een beetje wit weg, want ja.. dat is wel heel snel! Wij besloten om de dag erna te gebruiken voor het regelen van de laatste dingen zoals het doen van de was, stofzuigen etc. Op woensdag 17 januari zou ik worden ingeleid.

’s Middag had ik mijn afspraak bij de psychiater. Ik vond het vervelend dat ik wederom mijn verhaal moest doen. Ik wist tenslotte dat ik de woensdag zou worden ingeleid. De psychiater schreef Oxazepam voor. Na de afspraak hebben wij de tabletten opgehaald bij de apotheek. Echter stond er in de bijsluiter dat er niet aangeraden wordt deze tabletten te gebruiken tijdens de zwangerschap. Naar mate ik mij verder verdiepte in het gebruik van Oxazepam tijdens de zwangerschap heb ik besloten de tabletten niet te nemen. Die ene dag kon ik toch nog wel volhouden?

Ik deel volgende week deel twee met jullie en vertel jullie dan over de bevalling en hoe ik me daarna voelde. Ik vind het belangrijk om dit heftige taboe rondom prenatale depressie en de negatieve gevoelens die ik had tijdens de zwangerschap te bespreken. Dit komt namelijk vaker voor dan men denkt of hoort. Heb jij hier ervaring mee (gehad?) Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.

  Volg mij via Bloglovin', Instagram of Facebook of Youtube.

Gerelateerde berichten

8 reacties

  • Sanne
    24 maart 2018

    Wat een heftige gedachtes en gevoelens!
    Ik ben benieuwd naar deel 2 en hoop echt dat het nu beter met je gaat en dat je weer kunt genieten!

  • zustertessa
    24 maart 2018

    Hallo Roxanne

    Wat moedig dat je dit deelt. Ik ben werkzaam in een team van GGZ die veel zorg bied aan vrouwen met pre en post patrum depressie. Ik vind het moedig en heel erg helpen voor andere vrouwen dat je dit wilt delen. Ik zal zeker deze blog aanraden te lezen om het gevoel van ik ben de enige te verkleinen.

    Sterkte Roxanne en geloof me je bent echt niet de enige!
    Liefs Tessa

  • Chantal
    24 maart 2018

    Wat moedig dat je dit deelt !
    Zelf ben ik bij de tweede ook ziek geworden 3 weken na de bevalling heb ik een postnatale psychose gehad en ben 4 maanden opgenomen geweest in het ziekenhuis.
    Ik kan als geen ander weten wat het is om je zo somber en rot te voelen en dan met name denken dat het allemaal komt door die kleine.
    Ik dacht echt dat als Sofia er niet meer zou zijn dan zou alles opgelost zijn en zouden we weer een gelukkig gezin worden met ze 3tjes.

    Roxanne je hebt zelf hulp gezocht wat ik destijds ook heb gedaan.
    Ik ben heel erg goed geholpen en begeleid dmv medicatie therapieën en gesprekken.
    Zelf heb ik ook veel moeten doen en het is een lange weg geweest maar het maakt je alleen maar sterker.

    Sterkte en een mooie dag vandaag.
    gr Chantal.

  • Chanel
    24 maart 2018

    Ik heb ook te maken gehad met een pre Natale depressie, ongeveer vanaf 14 weken zwangerschap al. Bij mij is dit helaas niet gestopt na de bevalling maar over gegaan in een post Natale depressie. Ik heb me vreselijk gevoeld en schuldig tegenover het kind dat ik hem voor mijn gevoel niet wilde. Ondertussen is hij 2,5 jaar oud, maar ik ben nog steeds niet helemaal de oude. Op sommige momenten heb ik nog steeds grote moeite met het moederschap.

  • S Hermans
    24 maart 2018

    Ik heb het meegemaakt maar in mijn geval vanaf het moment dat ik zwanger raakte en dan duren die 9 maanden erg lang! Ik wil wel benadrukken dat niet iedereen met een prenatale depressie zijn kind niet meer wil.. of niet zwanger meer wil zijn. Ik was juist erg bang dat er wat zou gebeuren met mijn kind. Heftige angst en veel moeite met alle dagelijkse dingen zoals eten, drinken etc…

  • rachel
    24 maart 2018

    wat dapper dat je dit deelt en ik vind het heel heftig!! Liefs!

  • Sanne Lim
    24 maart 2018

    Wat bizar…..! Wat ongelofelijk naar voor je vooral zeg! Ik kwam rond die tijd in een soort cocon. Kwam niks meer van de buitenwereld binnen. Denk echt dat dat de voorbereiding was op m’n bevalling. Wat rot dat dat bij jou zo anders ging. Ben heel benieuwd naar deel 2. Goed dat je dit deelt!

  • Nicole
    27 maart 2018

    Ben zo benieuwd naar deel twee. Ik heb zelf ook een prenatale depressie gehad, maar dan júist de angst dat er wat fout zou gaan en ik had erg veel moeite met mezelf voornamelijk.. Na de bevalling ook depressief geweest. Ik heb het alleen naar de buitenwereld toendertijd niet zo ge-uit, want een prenatale depressie had ik zelf ook nog nooit van gehoord en ik dacht echt dat ik alleen was. Wat een eenzame tijd was het. Ik vind het enorm dapper en fijn dat je je verhaal deelt. Tijd dat dit taboe doorbroken wordt!

Laat een reactie achter

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.